Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που το σώμα και η ψυχή σου στέλνουν ένα διαφορετικό μήνυμα. Στιγμές που η κόπωση δεν είναι απλώς σωματική, αλλά μοιάζει με ένα βάρος που δεν υποχωρεί, όσο κι αν προσπαθείς να παραμείνεις ο ήρεμος και υπομονετικός γονέας που ονειρεύεσαι.

Το να νιώθεις εξαντλημένος δεν ακυρώνει την αγάπη σου. Είναι απλώς η ένδειξη ότι το νευρικό σου σύστημα έχει ξεπεράσει τα όριά του. Στη σύγχρονη πραγματικότητα, όλο και περισσότεροι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με το ψυχικό burnout ή τη γονεϊκή εξάντληση: μια κατάσταση όπου η συνεχής προσφορά στερεύει τα εσωτερικά αποθέματα. Όταν ξεχνάς να ακούσεις τις δικές σου ανάγκες και το “ναι” προς το παιδί γίνεται ένα πιεστικό “πρέπει” που σε πνίγει, ο εαυτός αρχίζει να χάνεται πίσω από τον ρόλο.

Αυτή η εξουθένωση δεν κρύβεται. Εκδηλώνεται με θυμό, ενοχές, ένα αίσθημα συναισθηματικού μουδιάσματος και την αίσθηση ότι είσαι εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα που σε ξεπερνά.

Η ψευδαίσθηση της απόλυτης θυσίας

Έχουμε ταυτίσει τον ρόλο του «καλού γονιού» με την αέναη προσφορά και την προσωπική παραίτηση. Μεγαλώνοντας με το πρότυπο της θυσίας, θεωρήσαμε αυτονόητο πως η αγάπη μετριέται με το πόσο αντέχουμε να παραμελούμε τον εαυτό μας και τις αντοχές μας. Μάθαμε να σωπαίνουμε τις δικές μας ανάγκες και να διστάζουμε μπροστά σε ένα «όχι», θεωρώντας το δείγμα αδυναμίας ή έλλειψης φροντίδας.

Στην πραγματικότητα, η δυσκολία μας να θέσουμε όρια δεν πηγάζει από άγνοια, αλλά από έναν βαθύτερο φόβο. Φοβόμαστε μήπως η άρνησή μας πλήξει το δέσιμο με το παιδί ή προκαλέσει μια ρήξη που δεν θα ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε. Όμως, η διαρκής υποχώρηση είναι μια παγίδα. Δεν προσφέρει στο παιδί το σταθερό έδαφος που χρειάζεται· αντίθετα, οδηγεί τον γονέα στην απόλυτη εξάντληση και δημιουργεί ένα περιβάλλον συναισθηματικής αστάθειας για όλη την οικογένεια.

Τα όρια ως βιωματική εμπειρία

Συχνά πέφτουμε στην πλάνη ότι τα όρια είναι ζήτημα σωστής επικοινωνίας ή λογικών επιχειρημάτων. Πιστεύουμε πως αν εξηγήσουμε αρκετά και αναλύσουμε διεξοδικά τους λόγους μας, το παιδί θα καταλάβει. Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τα όρια μέσα από θεωρίες και μακροσκελείς συζητήσεις.

Η εκπαίδευση στα όρια είναι κυρίως μια βιωματική διαδικασία. Τα παιδιά «διαβάζουν» τις πράξεις μας και απορροφούν αυτό που εφαρμόζεται στην καθημερινή τριβή, όχι αυτό που ακούν. Μαθαίνουν παρατηρώντας τη συνέπεια, τη στάση μας και τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι σεβόμαστε το πλαίσιο που ορίζουμε.

Το παιδί αντιλαμβάνεται την έννοια του ορίου όταν έχει απέναντί του έναν γονέα που, πρώτος ο ίδιος, τιμά τις δικές του ανάγκες. Το μάθημα ξεκινά από τη στιγμή που ο γονέας:

• Αναγνωρίζει τα σημάδια της κόπωσής του και επιτρέπει στον εαυτό του να σταματήσει.
  
• Θέτει τις κόκκινες γραμμές του με ηρεμία, απαλλαγμένος από το βάρος της ενοχής.
  
• Αρνείται να φτάσει στα όρια της εξάντλησης στο όνομα μιας άσκοπης θυσίας.
  
• Διατηρεί τη σταθερότητά του, προσφέροντας ένα ασφαλές και προβλέψιμο πλαίσιο.
  
• Δεν φοβάται να φανερώσει την ανθρώπινη πλευρά του και την ευαλωτότητά του.

Μέσα από αυτή τη στάση, το παιδί λαμβάνει κάποια θεμελιώδη μηνύματα για τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις:

• «Η φροντίδα και οι ανάγκες κάθε μέλους της οικογένειας είναι εξίσου σημαντικές.»
• «Μια υγιής σχέση δεν απαιτεί να χάνεις τον εαυτό σου ή να θυσιάζεσαι αλόγιστα.»
• «Όταν κάποιος μου θέτει ένα όριο, δεν σημαίνει ότι με απορρίπτει ή ότι παύει να με αγαπά.»

Η ανάγκη του παιδιού για ένα σταθερό κράτημα

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι όταν τα παιδιά εξαντλούν τις αντοχές μας, δεν το κάνουν με πρόθεση να μας ταλαιπωρήσουν ή να μας χειραγωγήσουν. Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά τους είναι μια συνεχής αναζήτηση βεβαιότητας. Μέσα από την πίεση, προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τον κόσμο τους και να ανακαλύψουν αν υπάρχει ένα σταθερό πλαίσιο που μπορεί να τα περιέχει. Είναι σαν να ρωτούν σιωπηλά:

• «Ποια είναι τα όρια του περιβάλλοντός μου;»
• «Είναι ο γονιός μου αρκετά δυνατός για να βασιστώ πάνω του;»

Όταν οι κανόνες γίνονται ελαστικοί ανάλογα με τη δική μας εξάντληση ή τις ενοχές μας -όταν το χθεσινό “όχι” γίνεται το σημερινό “ναι” απλώς για να αποφύγουμε την ένταση- το παιδί χάνει τον προσανατολισμό του. Η ασυνέπεια αυτή το ωθεί να δοκιμάζει ξανά και ξανά, όχι από πείσμα, αλλά γιατί αναζητά απεγνωσμένα ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Η αληθινή ασφάλεια έρχεται όταν το παιδί συναντά έναν γονέα που μπορεί να υποστηρίξει το όριό του με ηρεμία, παραμένοντας συναισθηματικά παρών και σταθερός.

Η δική μας κληρονομιά απέναντι στα όρια

Η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες δεν είναι τυχαία. Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε την ευκαιρία να διδαχθούμε την αξία των υγιών ορίων μεγαλώνοντας. Αντίθετα, οι εμπειρίες μας συχνά βασίστηκαν σε πρότυπα που μας δίδαξαν:

• Την ανάγκη για συμμόρφωση και υποχώρηση, ακόμη και όταν αυτό σήμαινε πως παραμελούσαμε τον εαυτό μας.
  
• Την αποφυγή κάθε είδους αντιπαράθεσης ως μέσο για τη διατήρηση της αποδοχής και της αγάπης των άλλων.
  
• Την πεποίθηση πως η πραγματική φροντίδα ταυτίζεται με την αυτοθυσία και όχι με την ψυχική ανθεκτικότητα και τη σταθερή στάση.

Αυτές οι πρότερες εμπειρίες μεταφράζονται σε εσωτερικούς διαλόγους που μας καθοδηγούν υποσυνείδητα:

• «Η διεκδίκηση των αναγκών μου θα προκαλέσει πόνο στους άλλους»
  
• «Η άρνησή μου ισοδυναμεί με κίνδυνο εγκατάλειψης»
  
• «Η οριοθέτηση θα κλονίσει ανεπανόρθωτα τον συναισθηματικό μας δεσμό»

Τη στιγμή της αλληλεπίδρασης με το παιδί, αυτές οι ριζωμένες πεποιθήσεις αναδύονται στην επιφάνεια. Η δυσκολία του γονέα δεν έγκειται στην έλλειψη κατάλληλων λέξεων ή τεχνικών επικοινωνίας. Πηγάζει από το γεγονός ότι ο εσωτερικός του κόσμος δυσκολεύεται να διαχειριστεί την ένταση και το συναισθηματικό φορτίο που συνεπάγεται μια σταθερή άρνηση.

Η ρίζα του προβλήματος: Τα όρια που δεν θέτουμε στον εαυτό μας

Η δυσκολία μας να οριοθετήσουμε τη συμπεριφορά του παιδιού είναι συχνά η προέκταση της αδυναμίας μας να οριοθετήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένας γονέας που δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει τις δικές του κόκκινες γραμμές, συνήθως παγιδεύεται σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο:

• Δυσκολεύεται να αναγνωρίσει το σημείο της εξάντλησης και να σταματήσει έγκαιρα.
  
• Κατακλύζεται από ενοχές τη στιγμή που προσπαθεί να ξεκουραστεί.
  
• Επιλέγει τη διαρκή υποχώρηση ως μέσο αποφυγής μιας σύγκρουσης.
  
• Θυσιάζει τις προσωπικές του ανάγκες για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των άλλων.

Αυτό το μοτίβο μεταφέρεται αναπόφευκτα στη σχέση με το παιδί. Αν δεν μπορούμε να ψιθυρίσουμε στον εαυτό μας «ως εδώ είναι οι αντοχές μου», πώς θα μπορέσουμε να πούμε στο παιδί «ως εδώ είναι το επιτρεπτό»;

Αν η ανατροφή μας βασίστηκε στην πεποίθηση ότι οφείλουμε να είμαστε πάντα διαθέσιμοι, τότε το «όχι» μοιάζει με απειλή. Πολλοί από εμάς κουβαλάμε μνήμες από περιβάλλοντα όπου η αγάπη ήταν το έπαθλο της συμμόρφωσης και όπου το να είσαι «καλό παιδί» σήμαινε να μην ενοχλείς, να μη θυμώνεις και να μη διεκδικείς.

Στην πραγματικότητα, τη στιγμή που διστάζουμε να βάλουμε ένα όριο στο παιδί μας, δεν είναι η δική του αντίδραση που μας τρομάζει. Είναι η αναμέτρηση με ένα παλιό μας τραύμα και ο φόβος ότι μια άρνηση μπορεί να κοστίσει την ίδια τη σχέση.

Η προστατευτική δύναμη της οριοθέτησης ενάντια στη γονεϊκή εξάντληση

Είναι καιρός να αποσυνδέσουμε το όριο από την έννοια της απόρριψης και να το δούμε ως αυτό που πραγματικά είναι, μια πράξη βαθιάς φροντίδας. Η ύπαρξη ορίων λειτουργεί ως ασπίδα για:

• Τα ψυχικά αποθέματα και τις αντοχές του γονέα.
  
• Την ανάγκη του παιδιού να νιώθει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
  
• Τη σταθερότητα και την ποιότητα της σχέσης μέσα στην οικογένεια.

Ένας γονέας που γνωρίζει πότε να σταματά, δεν έχει ανάγκη να αποσύρεται συναισθηματικά λόγω εξάντλησης. Παραμένει παρών, πιο ψύχραιμος και σταθερός και αυτή η παρουσία είναι η πολυτιμότερη προσφορά προς το παιδί του.

Πρακτικοί τρόποι για να ξεκινήσεις σήμερα

Η αλλαγή δεν απαιτεί μεγάλα άλματα, αλλά μικρές, συνεπείς κινήσεις στην καθημερινότητά σου:

• Άκουσε το σώμα σου: Μην περιμένεις να φτάσεις στο μηδέν για να κάνεις ένα διάλειμμα.
  
• Η δύναμη της απλότητας: Απόφυγε τις ατέρμονες αναλύσεις. Ένα ήρεμο, σταθερό «όχι» είναι πιο καθησυχαστικό από χίλιες εξηγήσεις.
  
• Γίνε το πρότυπο: Επίτρεψε στο παιδί να σε δει να ξεκουράζεσαι ή να ζητάς υποστήριξη. Έτσι του διδάσκεις τον αυτοσεβασμό στην πράξη.
  
• Συναισθηματική εγγύτητα: Μπορείς να κρατήσεις το όριο χωρίς να απομακρυνθείτε συναισθηματικά. Το μήνυμά σου είναι: «Η απόφασή μου δεν αλλάζει, αλλά η αγκαλιά μου παραμένει ανοιχτή».

Το ουσιαστικό μάθημα ζωής

Τα παιδιά διαμορφώνουν την εικόνα που έχουν για τον κόσμο μέσα από τη δική μας στάση ζωής. Αν σε βλέπουν να προσφέρεις μέχρι τελικής πτώσης, το μήνυμα που εισπράττουν είναι ότι η αγάπη ταυτίζεται με την εξουθένωση. Αν όμως σε βλέπουν να τιμάς τα όριά σου, τους διδάσκεις το πιο σπουδαίο μάθημα: ότι στην αγάπη υπάρχει χώρος και για τη φροντίδα του άλλου, αλλά και για τη φροντίδα του εαυτού μας. Κι αυτό είναι το πιο πολύτιμο εφόδιο που μπορείς να τους δώσεις.

Αν νιώθεις ότι η γονεϊκή εξάντληση σε καταβάλλει, θυμήσου ότι δεν χρειάζεται να το περνάς μόνος. Η αναζήτηση υποστήριξης είναι το πρώτο βήμα για να ξαναβρείς τις ισορροπίες σου.

The post Γονεϊκή Εξάντληση & Burnout: Γιατί η αγάπη δεν αρκεί για να θέσεις όρια; appeared first on Αντωνία Σμιθ-Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια.

Για κάποιους ανθρώπους, η αναπνοή δεν είναι αυτονόητη. Είναι πράξη επανάκτησης, μια διεκδίκηση χώρου, μια ήσυχη αντίσταση σε όλα όσα για χρόνια τους εκπαίδευσαν να προσαρμόζονται, να προσφέρουν, να κρατούν τα συναισθήματά τους σε ένα ασφαλές εσωτερικό κουτί.

Όταν έχεις μάθει να φροντίζεις όλους, ξεχνάς να φροντίζεις εσένα

Κάποιοι άνθρωποι που έρχονται στη θεραπεία κουβαλούν μέσα τους μια χρόνια κόπωση. Όχι μόνο σωματική, αλλά υπαρξιακή. Δεν είναι σίγουροι ποιος είναι ο εαυτός τους πια. Έχουν ζήσει πολλά χρόνια μέσα από ρόλους – του γονέα, του επαγγελματία, του φροντιστή, του δυνατού.

Στο μεταξύ, η αναπνοή έγινε ρηχή. Ο εαυτός μικραίνει για να χωράει στις ανάγκες των άλλων.

Κι όταν επιτέλους ξεστομίσουν ένα «θέλω να σταματήσω για λίγο», συχνά σπεύδουν να το εξηγήσουν. Να πουν «συγγνώμη». Λες και η ξεκούραση είναι πολυτέλεια. Λες και η ανάσα χρειάζεται άδεια.

Η επιστροφή δεν γίνεται με βία. Γίνεται με αναπνοή

Στη θεραπεία, η ανάκτηση της αναπνοής δεν είναι μεταφορά, είναι βίωμα. Συχνά ξεκινά σιωπηλά. Μέσα από μικρές παύσεις. Από εκείνες τις στιγμές που κάποιος σταματά να μιλά και αφήνει το βλέμμα του να πάει αλλού. Που δεν χρειάζεται να βρει αμέσως τις λέξεις. Που απλώς… κάθεται. Και ανασαίνει.

Είναι από τις πιο συγκινητικές στιγμές σε μια συνεδρία. Όταν ο άνθρωπος μπροστά μου επιτρέπει στον εαυτό του να σταθεί. Να μην εξηγηθεί. Να μην κρυφτεί. Να πει απλώς: “Αυτό είμαι τώρα.”, χωρίς ενοχή, χωρίς απολογία.

Δεν χρειάζεται να απολογηθείς για το ότι χρειάζεσαι χώρο

Η ανάγκη για χώρο – εσωτερικό, ψυχικό, σωματικό – είναι βαθιά ανθρώπινη. Δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι αδυναμία. Είναι ανάγκη. Κι όμως, πόσοι από εμάς έχουμε μάθει να τη νιώθουμε σαν ελάττωμα; Να νιώθουμε ενοχή όταν χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα. Να αισθανόμαστε ότι πρέπει να εξηγηθούμε επειδή δεν αντέχουμε άλλο. Να απολογούμαστε όταν, απλώς, θέλουμε λίγη ησυχία. Λίγο χώρο. Λίγο εμάς.

Για κάποιους, το να πουν «χρειάζομαι λίγο χώρο» είναι σχεδόν επαναστατικό. Γιατί έχουν μάθει να είναι εκεί για όλους, να αντέχουν, να μη ζητάνε, να προσφέρουν μέχρι εξάντλησης.
Και όταν πια το σώμα και η ψυχή φωνάζουν «αρκετά», τότε έρχεται και η ντροπή:
«Μήπως είμαι αχάριστος;»
«Μήπως τα παραλέω;»
«Μήπως είμαι αδύναμη;»

Όχι. Είσαι άνθρωπος. Και κάθε άνθρωπος χρειάζεται έναν χώρο που να μην τον ζυγίζει.
Έναν χώρο όπου να μην χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Όπου μπορεί να σταθεί, όπως είναι – με τις αντοχές του και τις ευαλωτότητές του. Έναν χώρο όπου δεν χρειάζεται να ζητά «συγγνώμη» που νιώθει. Ή που κουράστηκε. Ή που δεν ξέρει.

Αυτόν τον χώρο προσφέρω μέσα από τη θεραπευτική σχέση. Όχι για να σου πω τι να κάνεις. Όχι για να σου δώσω λύσεις. Αλλά για να μπορέσεις, ίσως για πρώτη φορά, να πάρεις μια ανάσα χωρίς να απολογείσαι. Να αφήσεις κάτω την πανοπλία. Να ακούσεις την εσωτερική σου φωνή, αυτή που ίσως έχεις καιρό να ακούσεις.

Σε έναν τέτοιο χώρο, μπορείς να πεις: «Δεν θέλω να εξηγηθώ. Απλώς χρειάζομαι χώρο.» Και αυτό να είναι αρκετό.

Γιατί η θεραπεία δεν είναι προσπάθεια να γίνεις κάποιος άλλος. Είναι επιστροφή σε αυτόν που ήσουν, πριν σε πείσουν ότι δεν είναι αρκετός.

Και αυτή η επιστροφή ξεκινά από την ανάσα. Από τη σιωπή. Από το “είμαι εδώ” – χωρίς απολογία.

The post Η τέχνη του να παίρνεις ανάσα, χωρίς να απολογείσαι appeared first on Αντωνία Σμιθ-Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια.

Υπάρχουν φορές που οι λέξεις δεν εκφράζουν, αλλά κρύβουν. Δεν ελευθερώνουν, αλλά περιορίζουν. Ειδικά όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για κάτι βαθύ: ένα συναίσθημα που δεν καταλαβαίνουμε, έναν πόνο που δεν έχει ακόμα μορφή, μια αλήθεια που δεν τολμά να βγει στην επιφάνεια.

Και τότε κάτι μέσα μας ψιθυρίζει: «Υπάρχει κι άλλος τρόπος». Ένας τρόπος που δεν περνά από το φίλτρο του νου, της λογικής ή του “σωστού”. Ένας τρόπος πιο ήσυχος, πιο ελεύθερος, πιο αληθινός. Αυτός είναι ο δρόμος της δημιουργικής έκφρασης.

Αυτόν τον δρόμο τον γνώρισα μέσα από την Εικαστική Θεραπεία (Art Therapy). Όχι πρώτα ως ειδικός, αλλά ως άνθρωπος. Ως κάποια που, σε μια περίοδο εσωτερικής θολούρας, ένιωσε την ανάγκη να θυμηθεί ποια είναι. Όχι μέσα από λέξεις, αλλά μέσα από χρώματα, υλικά, κινήσεις. Μέσα από τη σιωπή που χωράει όλη την αλήθεια.

Δεν χρειαζόταν να «πω» τι νιώθω. Αρκούσε να αφήσω τα χέρια μου να το εκφράσουν. Κι αυτό που γεννιόταν στο χαρτί – άλλοτε σκιερό, άλλοτε εκρηκτικό, άλλοτε τρυφερό – μου έλεγε περισσότερα απ’ ό,τι μπορούσαν να μου πουν οι λέξεις.

Η Εικαστική Θεραπεία με βοήθησε να ξεδιπλώσω κομμάτια του εαυτού μου που δεν είχα ποτέ πριν συναντήσει. Να τα δω χωρίς φόβο. Να σταθώ δίπλα τους με περιέργεια και αποδοχή.

Κι από τότε, αυτόν τον δρόμο επιλέγω να προσφέρω και σε άλλους ανθρώπους. Έναν δρόμο που δεν απαιτεί να είσαι καλλιτέχνης, ούτε να έχεις λέξεις. Μόνο την πρόθεση να ακούσεις τον εαυτό σου… αλλιώς.

Όταν τα χέρια μιλούν για την ψυχή

Η Εικαστική Θεραπεία δεν προϋποθέτει να ξέρεις να ζωγραφίζεις. Δεν είναι μάθημα τέχνης. Είναι ένας χώρος όπου το χαρτί, τα χρώματα, η κίνηση, γίνονται γλώσσα. Εκεί που δεν μπορούν να φτάσουν οι λέξεις, φτάνει η εικόνα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου ζητήθηκε να «ζωγραφίσω πώς νιώθω». Αντιστάθηκα. «Δεν ξέρω», είπα. Αλλά κάτι κινήθηκε μέσα μου. Κι εκείνη η πρώτη πινελιά έγινε αρχή ενός διαλόγου που δεν είχα ποτέ πριν με τον εαυτό μου.

Τι μπορεί να φέρει η Εικαστική Θεραπεία

Δεν πρόκειται για τεχνική. Πρόκειται για βίωμα.

• Σε βοηθά να εκφράσεις αυτό που δεν μπορείς να πεις.
  
• Σε φέρνει σε επαφή με μέρη του εαυτού σου που έχεις ξεχάσει ή δεν γνώριζες.
  
• Δεν σε κρίνει για το «πώς» αποτυπώνεις κάτι. Αλλά σου αποκαλύπτει το «γιατί» το αποτύπωσες έτσι.
  
• Δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο, όπου μπορείς να είσαι χωρίς να εξηγείς.
  

Η διαδικασία γίνεται θεραπευτική όχι από την «ανάλυση» της εικόνας, αλλά από τη συνάντηση με αυτό που προκύπτει. Μέσα από την αποδοχή. Την παρατήρηση. Τη μη παρέμβαση.

Η Εικαστική Θεραπεία μέσα στην ψυχοθεραπευτική σχέση

Στη δική μου δουλειά, επιλέγω να ενσωματώνω την Εικαστική Θεραπεία (Art Therapy) ως μια από τις δυνατότητες που μπορεί να στηρίξει τη θεραπευτική διαδρομή. Δεν είναι για όλους, ούτε υπάρχει σε κάθε συνεδρία. Δεν είναι τεχνική, είναι χώρος. Ένας επιπλέον χώρος για να συναντήσεις τον εαυτό σου με τρόπο πιο άμεσο, πιο αληθινό, πιο ελεύθερο.

Πολλές φορές, φτάνουμε σε σημεία μέσα στη θεραπεία όπου τα λόγια στερεύουν. Όχι από αμηχανία, αλλά από αλήθεια. Είναι εκείνα τα σημεία που κάτι μέσα μας θέλει να εκφραστεί, αλλά δεν έχει ακόμα λόγια για να ειπωθεί. Τότε, η δημιουργική έκφραση γίνεται ένα ήσυχο πέρασμα προς αυτό το “κάτι”.

Μέσα από τη χρήση απλών υλικών – χαρτί, πηλό, χρώματα, γραμμές – ο άνθρωπος δημιουργεί μια γλώσσα που δεν έχει ανάγκη να είναι “σωστή”. Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Μπορεί απλώς να υπάρξει. Και μόνο αυτό είναι βαθιά θεραπευτικό.

Σε εκείνες τις στιγμές, η εικόνα που δημιουργείται δεν είναι «τέχνη». Είναι εσωτερικό τοπίο. Και όταν το τοπίο αυτό αποτυπώνεται έξω από εσένα, μπροστά σου, μπορείς να το κοιτάξεις αλλιώς. Όχι σαν πρόβλημα, αλλά σαν κομμάτι σου. Σαν κάτι που μπορεί να γίνει κατανοητό, αποδεκτό, ή απλώς κρατημένο με σεβασμό.

Αυτό που γεννιέται εκεί, μεταξύ υλικού και συναισθήματος, δεν είναι πάντα όμορφο. Αλλά είναι αληθινό. Και η αλήθεια, όταν έχει χώρο να φανεί, φέρνει ανακούφιση.

Για μένα, η Εικαστική Θεραπεία δεν είναι ξεχωριστό “εργαλείο”, αλλά μια γέφυρα. Μια γέφυρα που ενώνει το βίωμα με τη συνειδητότητα, το σώμα με το συναίσθημα, τη σιωπή με τη φωνή. Και όταν η σχέση μας μέσα στη θεραπεία έχει ήδη θεμελιωθεί με ασφάλεια, αυτή η γέφυρα μπορεί να φέρει φως εκεί που δεν έφτανε το βλέμμα.

Είναι σαν να ανοίγεις ένα άλμπουμ με εικόνες που δεν ήξερες ότι είχες μέσα σου. Και να αρχίζεις, σιγά σιγά, να βλέπεις ξανά τον εαυτό σου, όχι όπως τον έβλεπαν οι άλλοι, αλλά όπως είσαι.

Μια ήσυχη διαδρομή. Πίσω στον εαυτό.

Δεν υπάρχουν έτοιμα σχήματα. Ούτε «σωστές» εικόνες. Υπάρχεις εσύ, και η ανάγκη σου να μιλήσεις αλλιώς. Κι αυτή είναι μια γενναία πράξη.

Αν κάτι έχει νόημα να μείνει από αυτό το κείμενο, είναι αυτό:

Η δημιουργία δεν είναι προνόμιο των καλλιτεχνών. Είναι η φυσική σου γλώσσα, όταν αφεθείς.

Μερικές φορές, για να βρεις τον δρόμο πίσω σε εσένα, αρκεί να απλώσεις ένα φύλλο χαρτί, να διαλέξεις ένα χρώμα… και να ξεκινήσεις.
Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για την Εικαστική Θεραπεία ή να τη ζήσεις στο πλαίσιο της θεραπευτικής μας σχέσης, μπορείς να διαβάσεις περισσότερα στις υπηρεσίες μου εδώ.

The post Art Therapy: Μια ήσυχη διαδρομή πίσω στον εαυτό μου appeared first on Αντωνία Σμιθ-Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια.